Wyniki kampanii fińskiej

Już w lutym 1940 r. Stalin odsunął Woroszyłowa od bezpośredniego dowodzenia wojną, mianując dowódców armii czynnej marszałka Siemiona Timoszenkę. Otrzymał on posiłki, w tym kilka dywizji z Syberii. Dysponując prawie półmilionową armią nowy dowódca przystąpił do generalnej ofensywy Lód w Zatoce Fińskiej był już tak mocny, że czołgi radzieckie mogły przejść po nim, omijając Wyborg. Ostatecznie Związek Radziecki odniósł zwycięstwo, lecz zapłacił za nie bardzo wysoką cenę. Według informacji radzieckich ZSRR stracił ponad 200 tysięcy żołnierzy. Źródła zachodnie oceniają straty naszego kraju na około 300 tysięcy.

Wyniki kampanii fińskiej omawiano w kwietniu 1940 r. na rozszerzonym posiedzeniu Głównej Rady Wojennej. Na posiedzeniu tym o błędach ludowego komisarza obrony wypowiadał się w dość ostrej formie Lew Mechlis. Niektórzy dyskutanci polemizowali z nim, lecz było oczywiste, że sam fakt takiej polemiki jest możliwy tylko za zgodą Stalina. Powzięto decyzje mające na celu wzmocnienie zdolności bojowej Armii Czerwonej. Stalin polecił nieoficjalnie zrehabilitować i zwolnić część represjonowanych dowódców. Podjęto zarazem decyzję o odwołaniu Woroszyłowa ze stanowiska ludowego komisarza obrony ZSRR. Na urząd ten powołano Siemiona Timoszenkę. W czasie obrony Carycyna dowodził on pułkiem, w I Armii Konnej był dowódcą dywizji. Po śmierci Jony Jakira Timoszenko stał na czele Kijowskiego Okręgu Wojskowego, a od stycznia 1940 r, dowodził wojskami na froncie radziecko-fińskim.

Aby w jakiś sposób złagodzić cios w prestiż Woroszyłowa, odznaczono go Orderem Lenina i powołano na stanowisko zastępcy przewodniczącego Rady Komisarzy Ludowych. Jego realne wpływy w hierarchii partyjnej i wojskowej uległy jednak wyraźnemu zmniejszeniu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>