Woroszyłow wyjeżdżał kilkakrotnie za granicę

Na urządzanych tam rautach nie tańczył, po prostu nie umiał. Oficer, który nie umie tańczyć, budził na Zachodzie zdumienie. Z jego inicjatywy wprowadzono dla dowódców w licznych Domach Armii Czerwonej, które powstawały we wszystkich prawie dużych miastach, i w klubach oficerskich w osiedlach wojskowych naukę nowoczesnych tańców europejskich, tak pogardzanych przez młodzież komsomolską w latach dwudziestych.

Znacznie ważniejsze od wprowadzenia tańców do obyczajowości wojska było intensywne przezbrojenie techniczne Armii Czerwonej, zapoczątkowane w pierwszych latach trzydziestych wraz z forsowną industrializacją kraju. Partia nie ukrywała, że rozwój przemysłu zbrojeniowego i maksymalne wyposażenie techniczne armii i marynarki wojennej jest jednym z głównych zadań pierwszej i drugiej pięciolatki. Jeszcze do 1929 r. Armia Czerwona dysponowała głównie bronią z czasów pierwszej wojny światowej i wojny domowej. W latach 1930-1934 otrzymała jednak dużo nowych czołgów, artylerii, środków łączności, sprzętu chemicznego. Szczególną troską otoczono rozbudowę sił powietrznych, łącznie z lotnictwem bombowym i samolotami innych typów. Rozbudowano i zmodernizowano również marynarkę wojenną. Przemawiając na XVIII zjeź- dzie partii Woroszyłow twierdził, że Armia Czerwona rozporządzała na początku 1934 r. lepszym wyposażeniem technicznym niż armia francuska i amerykańska i jest bardziej zmechanizowana od armii angielskiej, uważanej wówczas za najlepszą na świecie z punktu widzenia wyposażenia technicznego.

Dowodzenie i wyposażenie techniczne Armii Czerwonej w latach trzydziestych

Po XVIII zjeździe partii kult Woroszyłowa wzrósł jeszcze bardziej. W owym czasie nadawano wielu miastom i wsiom imiona „wodzów”. Ługańsk otrzymał nazwę Woroszyłowgrad. Duże miasto na Kaukazie Północnym, Stawropol, które wchodziło wówczas w skład Kraju Ordżonikidzkiego, nazwano Woroszyłowskiem (poprzednią nazwę przywrócono miastu w 1943 r., kiedy na Kaukazie Północnym rozlała się fala nadawania nowych nazw miejscowościom i miastom Ordżonikidze, niegdyś Władykawkaz, uzyskało ose- tyńską nazwę Dzaudżykau). Imię Woroszyłowa miało jeszcze kilka miast i osiedli w różnych częściach kraju. Pojawiły się zakłady przemysłowe, kołchozy i szczyty górskie imienia Woroszyłowa. Najlepsi strzelcy otrzymywali odznaki honorowe „Strzelca woroszyłow- skiego”. Ciężki czołg radziecki „KW” nazwano tak na cześć Woroszyłowa. W jednym z obwodów wieś Ostołopowo i Ostołopowska Rada Wiejska zmieniła nazwę na wieś Woroszyłowo i Woroszyło- wowska Rada Wiejska.

Tymczasem dowodzenie i wyposażenie techniczne Armii Czerwonej w latach trzydziestych stały się bardziej skomplikowane i Woroszyłow nie radził już sobie z rozstrzyganiem trudnych problemów budownictwa wojskowego. W Rewolucyjnej Radzie Wojskowej dochodziło częściej do różnicy zdań, tym bardziej że Woroszyłow i Budionny wyolbrzymiali nadal rolę dużych związków kawaleryjskich w przyszłej wojnie, hamując unowocześnianie armii.

Zmiany były konieczne. W 1934 r. Ludowy Komisariat Obrony został zreorganizowany. Na jednego z pierwszych zastępców Woroszyłowa powołano Michaiła Tuchaczewskiego. W książce o Tucha- czewskim Lidia Nord przytacza jego opinię o Woroszyłowie:

„Wszystko potoczy się po nowemu – kontynuował (Tuchaczewski) już przy stole. Przez trzy tygodnie dzień i noc siedzieliśmy z Woro- szyłowem, Jegorowem, Blucherem, Ordżonikidze i innymi, którzy weszli do Rady Obrony, nad planami. Trzeba przyznać, że Woroszyłow jest tępawy, ma jednak tę pozytywną cechę, że nie udaje mędrca i godzi się chętnie na wszystko”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>