Woroszyłow w latach Wojny Narodowej

Wojna Narodowa rozpoczęła się od ciężkich klęsk Armii Czerwonej. Już pod koniec pierwszego dnia wojny Niemcy odnieśli widoczny sukces, a Ludowy Komisariat Obrony i Sztab Generalny zaczęły tracić nici dowodzenia wojskami. Stalin zamknął się samotnie na kilka dni w swojej willi i nikogo nie przyjmował. Na czele utworzonej 23 czerwca 1941 r. Kwatery Głównej Naczelnego

Dowództwa stanął Siemion Timoszenko. Ważną rolę odgrywał również Gieorgij Żuków kierujący Sztabem Generalnym. Szczególnie trudna sytuacja powstała na najważniejszym kierunku walk, na Froncie Zachodnim. Kwatera Główna skierowała tam marszałków Szaponikowa, Kulika i Woroszyłowa. Ale i oni nie zdołali nic zmienić, nawet opanować dowodzenia wojskami po to, by uporządkować odwrót. Widząc klęskę i bezładną rejteradę wielu jednostek, Woroszyłow i Szaposznikow zaproponowali utworzenie nowej linii obrony, nie nad Berezyną, lecz znacznie bardziej na wschód, wzdłuż środkowego biegu Dniepru. Faktycznie Niemców udało się zatrzymać na pewien czas jeszcze dalej na wschodzie, w walkach o Smoleńsk.

Główna odpowiedzialność za klęski w pierwszym okresie wojny obciąża oczywiście Stalina, ale i Woroszyłowa jest również ogromna. Ponosi on winę za to, że dopuścił do wyniszczenia kadry wojskowej. Uspokajał kraj przemówieniami, w których zapewniał, że wojska radzieckie dysponują rzekomo silniejszymi środkami ogniowymi niż każda inna armia, gdy tymczasem armia niemiecka miała przewagę w większości rodzajów broni. Jako ludowy komisarz obrony przeceniał nadmiernie rolę związków kawaleryjskich w przyszłej wojnie i nie zapewnił niezbędnego rozwoju związków pancernych i wojsk obrony przeciwlotniczej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>