Woroszyłow i Kwatera Główna

10 września Stalin podjął decyzję o odwołaniu Woroszyłowa i wyznaczył na jego miejsce generała ar mi i i Żukowa, który odleciał bezzwłocznie do Leningradu i wprost z lotniska przyjechał do Smolnego. Wiózł z sobą krótki list Stalina do Woroszyłowa: „Przekażcie dowództwo frontu Żukowowi i wracajcie natychmiast do Moskwy”.

Pojawienie się Żukowa przerwało posiedzenie Rady Wojennej Frontu, na którym dyskutowano o tym, co zrobić, jeśli nie uda się utrzymać Leningradu. Kwestia ta odpadła jednak sama przez się, ponieważ Żuków przywiózł również rozkaz Stalina: za żadną cenę nie oddawać Leningradu.

Przekazanie dowództwa Frontu odbyło się bez żadnych formalności. Żuków zameldował przez bezpośrednią linię Kwaterze Głównej: „Objąłem dowództwo”. Woroszyłow zebrał generałów sztabu, aby się z nimi pożegnać. „Odwołuje mnie Naczelny – powiedział z goryczą marszałek. – To już nie wojna domowa, trzeba walczyć inaczej”. Przed odlotem do Moskwy chciał udzielić rad Żukowowi, który jednak w dość obcesowej formie odmówił z nim spotkania. Rozpoczęty przez Niemców po kilku dniach kolejny szturm Leningradu został pod dowództwem Żukowa odparty.

Jako przedstawiciel Kwatery Głównej Woroszyłow pomagał przez pewien czas swemu przyjacielowi, dowódcy 54 armii, G. Kulikowi, który usiłował się przebić do Leningradu ze wschodu. Marszałek

Kulik okazał się jednak niezdolny do kierowania armią i poniósł klęskę. Został również usunięty i surowo ukarany. Woroszyłowa Stalin jednak oszczędził. Państwowy Komitet Obrony zlecił mu kontrolę przygotowania rezerw Armii Czerwonej w okręgach wojskowych Moskiewskim, Nadwołżańskim, Środkowoazjatyckim i Uralskim. We wrześniu 1942 r. Woroszyłow został mianowany naczelnym dowódcą ruchu partyzanckiego. Podporządkowano mu utworzony jeszcze wiosną 1942 r. Centralny Sztab Ruchu Partyzanckiego, na którego czele stał Pantieiejmon Ponomarienko, pierwszy sekretarz KC KP(b) Białorusi. On też sterował faktycznie ruchem partyzanckim, bowiem udział Woroszyłowa w kierowaniu tym ruchem miał charakter epizodyczny i formalny. Czysto formalny był również jego udział w pracy zaplecza. Były zastępca ludowego komisarza do spraw uzbrojenia, Władimir Nowikow, wspominał:

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>