W „antypartyjnej” grupie

Po śmierci Stalina wpływy Kaganowicza na krótko wzrosły. Wszedł w skład nowego, węższego Prezydium KC i jako jeden z pierwszych zastępców przewodniczącego Rady Ministrów ZSRR stanął na czele kilku ważnych ministerstw. Kaganowicz poparł spisek Chruszczowa i Malenkowa mający na celu aresztowanie i usunięcie Beri i. Wcześniej udzielił aktywnego wsparcia poczynaniom na rzecz rewizji „sprawy lekarzy” i zaprzestania antyżydowskiej kam panii w kraju. Zrehabilitowano również jego brata, Michaiła.

Niemniej jednak zapoczątkowane w latach 1953-1954 rehabili- tacje stawiały Kaganowicza w coraz trudniejszej sytuacji. Nie wszystkie ofiary terroru z lat 1937-1938 zostały rozstrzelane lub zmarły w obozach. Do Moskwy zaczęli powracać ludzie, którzy wiedzieli o czołowej roli, jaką odegrał w bezprawnych masowych represjach. Między innymi w 1954 r. został całkowicie zrehabilitowany A. Śniegów, którego Kaganowicz dobrze znał z pracy partyjnej na Ukrainie w połowie lat dwudziestych. Na wniosek Chruszczowa Śniegowa skierowano do pracy w Wydziale Politycznym i kolegium Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR. W czasie odbywającej się w Teatrze Wielkim uroczystej akademii z okazji 38 Rocznicy Rewolucji Październikowej Kaganowicz dostrzegł Śniegowa spacerującego pod rękę z Griegorijem Pietrow- skim, który był wówczas jeszcze kierownikiem działu gospodarczego w Muzeum Rewolucji. Kaganowicz chciał się z nim przywitać. Śniegów jednak powiedział na cały głos, tak aby usłyszeli wszyscy znajdujący się w pobliżu: „Nie będę ściskać rąk splamionych krwią najlepszych ludzi partii”. Kaganowicz nachmurzył się i odszedł szybko wraz z córką. Nie miał już jednak dawnych możliwości karania i prześladowania swych wrogów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>