Szewc rewolucjonista

Lazar Kaganowicz urodził się 22 listopada 1893 r. we wsi Kabany w guberni kijowskiej. Pochodził z wielodzietnej rodziny żydowskiej. Bieda zmusiła go do przerwania nauki. Zdobył zawód szewca i już od czternastego roku życia zaczął pracować w fabrykach obuwniczych i warsztatach szewskich. Młodzież żydowska, pozbawiona wielu praw, z których w Rosji korzystali nie tylko Rosjanie, ale i inni „tubylcy”, stanowiła podatną glebę dla rewolucyjnej agitacji. Wszystkie partie opozycyjne – syjoniści, bundowcy, anarchiści, eserowcy, mienszewicy – werbowały w tym środowisku swych stronników. Młody Kaganowicz dokonał jednak innego wyboru – przystąpił w 1911 r. do bolszewików. Na decyzję tę wpłynął z pewnością jego starszy brat, Michaił, który wstąpił do partii bolszewickiej już w 1905 r. On też był robotnikiem, lecz nie szewcem, a metalowcem. Zostali bolszewikami również dwaj inni bracia Kaganowieza.

Głównym zadaniem, jakie partia wyznaczyła Lazarowi, było organizowanie kółek i bolszewickich grup w garbarniach, których na Ukrainie było wiele. Przenosząc się z miejsca na miejsce, niekiedy zatrzymywany na krótko przez władze, Kaganowicz tworzył nielegalne kółka i związki zawodowe garbarzy i szewców w Kijowie, Melitopolu, Jekaterynosławiu i w innych miastach.

Przed rewolucją pracował w fabryce obuwniczej w Juzowce, gdzie stał na czele nielegalnego związku zawodowego garbarzy i szewców. Tam zawarł znajomość z młodym Nikitą Chruszczowem, który nie był jeszcze członkiem partii bolszewików, lecz brał już udział w rewolucyjnej pracy. Nawiązana wówczas znajomość i więź przetrwała długie lata.

Wiosną 1917 r. Lazar Kaganowicz został powołany do wojska i wysłany na przeszkolenie do 42 pułku piechoty w Saratowie. Młody żołnierz z siedmioletnim już doświadczeniem nielegalnej pracy partyjnej, o dużym talencie oratorskim i agitatorskim zyskał sobie w saratowskiej organizacji bolszewików znaczącą pozycję. Z ramienia garnizonu saratowskiego brał udział w ogólnorosyjskiej naradzie bolszewickich wojskowych organizacji partyjnych. Po powrocie do Saratowa został aresztowany, lecz zbiegł z więzienia i przeniósł się nielegalnie do Homla, do strefy przyfrontowej. Już kilka tygodni później był nie tylko przewodniczącym miejscowego związku zawodowego szewców i garbarzy, lecz także stanął na czele Poleskiego Komitetu Bolszewików.

Rewolucję październikową przeżył w Homlu, gdzie pod jego kierownictwem władza przeszła bez przelewu krwi w ręce Rad. Home! był wówczas niewielkim miastem prowincjonalnym, lecz znajdowała się tam węzłowa stacja kolejowa w strefie Frontu Zachodniego. Kontrolując linie kolejowe Białorusi bolszewicy mogli udaremnić ewentualny przerzut wojsk mający na celu stłumienie rewolucji w Piotrogrodzie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>