Sukcesy w pracy gabinetowej – kontynuacja

Malenkow nie zagrzał jednak długo miejsca w pracy biurowej. W końcu lat dwudziestych Stalin doprowadził do usunięcia Nikołaja Ugdanowa z funkcji pierwszego sekretarza Komitetu Moskiewskiego partii. Zmieniono również całą egzekutywę organizacji stołecznej, oskarżoną o udział w tak zwanym odchyleniu „prawicowym”. Na czele moskiewskiej organizacji partyjnej stanął początkowo Wiaczesław Mołotow, a w 1930 r. na „wodza” moskiewskich bolszewików wybrano Lazara Kaganowicza. To on przeniósł Malen- kowa do bardziej odpowiedzialnej pracy. Malenkow został kierownikiem wydziału organizacyjnego Komitetu Moskiewskiego partii. Był to faktycznie wydział kadr, przez który przechodziły wszystkie nominacje w moskiewskich komitetach dzielnicowych i który zatwierdzał sekretarzy dużych podstawowych organizacji partyj- nych. Malenkow zawarł wówczas znajomość z wieloma przywódcami partii, jak również z takimi młodymi działaczami z awansu, jak na przykład Nikita Chruszczów. „Czystkę” mającą na celu usunięcie wszystkich byłych opozycjonistów z moskiewskiej organizacji partyjnej (wówczas oznaczało to jedynie usunięcie z partii lub degradację, a tylko w wyjątkowych wypadkach aresztowanie) przeprowadził Malenkow, z punktu widzenia Kaganowicza, a także Stalina, bardzo dobrze.

Tymczasem Stalin tuż po XVII zjeździe partii przystąpił do reorganizacji całego aparatu KC WKP(b), przygotowując go do następnych, okrutniejszych już „czystek”. Potrzebni mu byli nowi ludzie. Malen- kowa znał wcześniej. Ponadto Kaganowicz miał o Malenkowie jak najlepszą opinię. I kiedy wyłoniła się kwestia powołania nowego kierownika wydziału kadr kierowniczych KC WKP(b), wybór padł na niego.

Prawie jednocześnie z Malenkowem Stalin awansował na najbardziej odpowiedzialne stanowiska w centralnym aparacie partyjnym Nikołaja Jeżowa. Został on sekretarzem KC WKP(b) i przejął od Kaganowicza funkcję przewodniczącego Komisji Kontroli Partyjnej. Między Jeżowem i Kaganowiczem rozgorzała cicha rywalizacja o wpływ na Stalina. Rywalizację tę Stalin jeszcze podsycał. Malenkow, który nie był wówczas członkiem Komitetu Centralnego, stanął po stronie Jeżowa i wkrótce został jednym z jego najbliższych przyjaciół. Natomiast jego stosunki z Kaganowiczem stały się bardzo nieprzyjazne.

Pod kierownictwem Jeżowa i przy czynnym udziale Malenkowa przeprowadzono w pierwszej połowie 1936 r. „weryfikację dokumentów partyjnych”. Była to faktycznie jeszcze jedna „czystka” w partii i przygotowanie materiałów do terroru. Każdemu członkowi partii zakładano bardzo szczegółowe „akta personalne”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>