„Sprawa leningradzka”

Represje lat trzydziestych spowodowały śmierć setek tysięcy wypróbowanych działaczy i awans na wysokie funkcje ogromnej liczby nowych działaczy, nie mających niezbędnego doświadczenia w pracy na stanowiskach kierowniczych. Jednak Wojna Narodowa, która wkrótce wybuchła, przyniosła nie tylko ogromne straty w ludziach i zasobach materialnych. Wojna wyłoniła nowych utalentowanych dowódców, kierowników gospodarki, działaczy państwowych, których zasług i osiągnięć nie mógł ignorować nawet Stalin. Jedną z takich grup stanowili byli funkcjonariusze partyjni i gospodarze z Leningradu. Patronował im Andriej Żdanow, którego wpływ na Stalina, zwłaszcza w zakresie ideologii i kierowania ruchem komunistycznym, wyraźnie wzrósł.

Po wojnie Malenkow został pełnoprawnym członkiem Biura Politycznego. Do Biura wszedł również Beria, z którym Malenkow utrzymywał nacechowane pełnym zaufaniem stosunki, bliskie sojuszowi politycznemu. Członkiem Biura Politycznego został jednak także Nikołaj Wozniesienski, który w kierowaniu gospodarką odgrywał teraz większą rolę niż Kaganowicz, Mikojan czy Malenkow. Na sekretarza KC WKP(b) wybrano również Aleksieja Kuźnie- cowa, który w aparacie KC przejął część funkcji pełnionych uprzednio przez Malenkowa. Żdanow i Wozniesienski wyraźnie dominowali w sferze ideologii i nauk społecznych, w których ani Beria, ani Malenkow nigdy nie czuli się zbyt mocni.

Tymczasem Stalin już w drugiej połowie 1948 r. zaczął często chorować, a w roku 1949 przeżył prawdopodobnie pierwszy wylew krwi do mózgu. Okoliczności te wzmogły walkę o władzę wśród najbliższego otoczenia przywódcy. Przez krótki okres, jeszcze przed chorobą Stalina, ofiarą tej walki padł również Malenkow. Nie bez udziału syna Stalina, Wasilija, sfabrykowano prowokacyjne oskarżenie o niski poziom radzieckiego przemysłu lotniczego. W efekcie aresztowano dowódcę Sił Powietrznych Armii Radzieckiej, Głównego Marszałka Lotnictwa, Aleksandra Nowikowa, członka KC WKP(b), Aleksieja Szachurina, który w czasie wojny zajmował stanowisko ludowego komisarza przemysłu lotniczego ZSRR, oraz wielu innych pracowników tej gałęzi przemysłu i lotników wojskowych. Aresztowania te odbiły się również na Malenkowie. Został zwolniony z pracy w aparacie KC i wysłany do Taszkentu. „Zesła- me” nie trwało jednak długo. O całkowitą rehabilitacje i powrót Malenkowa do Moskwy zabiegał szczególnie usilnie Beria, który knuł w owym czasie skomplikowaną intrygę mającą na celu skompromitowanie Żdanowa, Wozniesienskiego i ich najbliższych współpracowników. Malenkow włączył się do tej akcji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>