Śmierć Anastasa Mikojana

W ostatnich latach Mikojan pędził żywot emeryta, spotykając się z nielicznymi przyjaciółmi i wieloma krewnymi. Często zapadał na zdrowiu. W połowie października 1978 r. zachorował na ostre zapalenie płuc. Nie udało się go uratować i 21 października zmarł.

Decyzji w sprawie pogrzebu takich ludzi jak on nie podejmuje u nas rodzina zmarłego. Komunikat o śmierci Mikojana, jaki się ukazał w gazetach 22 października, nie wspominał o terminie i miejscu pogrzebu. Zwięzłość komunikatu i zdanie mówiące o zgonie „starego członka KPZR, personalnego emeryta, Mikojana A.l.” pozwalały przypuszczać, że pogrzeb odbędzie się tak jak Chruszczowa, którego trumnę z ciałem wprost z kostnicy zawieziono na cmentarz Mowodiewiczy. Nawet synowie i krewni nie wiedzieli, czy odbędą się oficjalne uroczystości żałobne. Decyzję w sprawie procedury pogrzebu podjęto dopiero 23 października, a 24 października ukazał się w „Prawdzie” i innych gazetach nekrolog podpisany przez wszystkich członków Biura Politycznego KC. Ale i tego dnia nie było w prasie żadnych informacji o miejscu i terminie uroczystości. Dlatego przyjaciele mówili o „na wpół tajnym pogrzebie Mikojana”.

Oficjalne uroczystości pogrzebowe odbyły się 25 października w Domu Uczonych na ulicy Kropotkinowskiej. Nie było swobodnego dostępu do trumny, a czas na pożegnanie ograniczono do kilku godzin. Obok trumny zmarłego przechodziły w zasadzie tylko specjalnie dobrane delegacje niektórych moskiewskich zakładów pracy i instytucji. „Nie zorganizowanych” obywateli nie wpuszczano. Do Moskwy przybyli przedstawiciele Armenii na czele z kierownictwem republiki. Zaciągnęli oni wartę honorową przy trumnie swego rodaka.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>