Przykład politycznej długowieczności

Anastas Iwanowicz Mikojan już nie żyje, zmarł w październiku 1978 r. Do osiemdziesiątej trzeciej rocznicy urodzin zabrakło mu zaledwie jednego miesiąca. Losy jego są pouczające, jest bowiem przykładem nietypowej w naszym kraju politycznej długowieczności.

Już w 1919 r. wybrano go w skład Ogólnorosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego ZSRR i Prezydium Rady Najwyższej ZSRR do 1974 r., przepracował więc w składzie najwyższych organów władzy radzieckiej 55 lat. Pięćdziesiąt cztery lata pod rząd wchodził w skład Komitetu Centralnego partii, a czterdzieści lat był członkiem Biura Politycznego KC. Żaden z czołowych działaczy KPZR i państwa radzieckiego, oprócz Woroszyłowa, nie mógłby konkurować z Mikojanem „stażem pracy” na najwyższych stanowiskach. W latach sześćdziesiątych, kiedy zaczął publikować fragmenty wspomnień, ktoś rzucił celny dowcip: pamiętniki te powinny mieć tytuł „Od lljicza do lljicza”.

W naszych warunkach taka bezprzykładna długowieczność poli- tyczna świadczy nie tylko o nieprzeciętnych zdolnościach męża stanu, ale i o umiejętności szybkiego dostosowania się do gwałtownie zmieniających się okoliczności politycznych. To prawda, że Mikojan miał niekiedy po prostu szczęście, ale przecież nie każdy potrafi wyzyskać sprzyjającą okazję. W kręgach partyjnych do dziś krąży wiele dykteryjek na temat zręczności politycznej Mikojana. Oto jedna z nich: Mikojan bawi w gościach u przyjaciół. Niespodziewanie zrywa się ulewa, postanawia jednak wracać do domu. „Jak ty wyjdziesz na ulicę – pytają przyjaciele – przecież leje jak z cebra, a my nie mamy nawet parasola”. „Nie szkodzi – odpowiada Mikojan – przemknę się między strugami”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>