Przejście do pracy gospodarczej

Na początku lat trzydziestych Kaganowicz zajmował drugie co do znaczenia miejsce w aparacie partyjnym, począwszy natomiast od połowy tych lat Stalin zaczął go przesuwać do pracy gospodarczej. W 1935 r. został ludowym komisarzem komunikacji. Transport był wąskim gardłem w systemie gospodarczym kraju, lecz Kaganowicz, posługując się metodami gróźb i terroru, zdołał w krótkim czasie wyraźnie poprawić pracę kolei. Zmniejszyła się liczba awarii i pociągi zaczęły kursować punktualniej.

W końcu 1937 r. Kaganowicza powołano na stanowisko ludowego komisarza przemysłu ciężkiego. Na początku 1939 r. został on również ludowym komisarzem przemysłu paliwowego, a w 1940 r. stanął także na czele Ludowego Komisariatu Przemysłu Naftowego. Był zarazem zastępcą przewodniczącego Rady Komisarzy Ludowych. Faktycznie stał się drugim po Mołotowie człowiekiem w rządzie radzieckim.

Prasa ciągle reklamowała Kaganowicza jako „stalinowskiego komisarza ludowego”, zdolnego doprowadzić każdą trudną sprawę do należytego stanu. W gazetach i czasopismach ukazywały się często opowiadania i artykuły mówiące o humanitaryzmie Kaganowicza, o jego trosce o prostego człowieka. Do tej kampanii wysławiania włączył się niestety również tak wybitny pisarz jak Andriej Płatonow. Autor Wykopu i Czewengura, po których przeczytaniu Stalin powiedział: „Utalentowany pisarz, ale kanalia”, popadł w niełaskę i opublikował pod koniec 1936 r. opowiadanie Nieśmiertelność. Opowiadanie to można ocenić tylko jako wazeliniarskie w stosunku do Kaganowicza.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>