Pokłady węgla drzewnego i zwęglone kości

Chociaż z oczywistych przyczyn brak jest bezpośrednich dowodów, że człowiek już 350 000 lat temu obrabiał i używał drewna, to jednak jest wysoce prawdopodobne, że zaczął on korzystać z zaostrzonych drągów, gdy tylko posiadł umiejętność posługiwania się kamiennym toporkiem. Takie kamienne topory z Afryki i Jawy mogły być również dobrze używane do rąbania i obciosywania drzewa, jak i do dzielenia mięsa lub obciągania zwierząt ze skóry.

Pokłady węgla drzewnego i zwęglone kości powiązane z człowiekiem pekińskim z Czoukoutien nasuwają przypuszczenie, że w Chinach już 250 000 lat temu umiano posługiwać się ogniem (rozdz. IV).W ciepłych klimatach prymitywne ludy krzesają na ogół ogień pocierając w ręku kawałki twardego drewna (jak np. w Australii) lub przez pocieranie twardych kijków drewnianych o wyżłobienie wycięte w innym kawałku drewna, lecz w klimatach zimniejszych (jak np. w Tau- bach w Niemczech w czasie ostatniego zlodowacenia) krzesano ogień używając krzemienia i pirytu i pocierając je o siebie.

Brak jest jednak dowodów na to, czy metoda ta stosowana była w Czoukoutien. Sądząc z towarzyszącej fauny, klimat był tam ciepły: zbliżał się kres głównego okresu międzylodowcowego, Mindel-Riss. Dlatego też jest prawdopodobne, że człowiek pekiński wytwarzał ogień za pomocą jakiejś formy krzesania iskry przez pocieranie kawałków drewna. Jeżeli oprzemy się na dowodach pośrednich, to na podstawie szczątków zwęglonego drewna moglibyśmy sądzić, że w Czoukoutien 250 000 lat temu człowiek używał drewna i wytwarzał krzesiwo. Profesor Dart uważał, że jedna grupa austra- lopiteków posługiwała się ogniem i w związku z tym nazwał ich Australopithecus prometheus, jednak dowody na to są niezbyt pewne. Również człowiek nean- 16,3 skiego można uzyskać na podstawie szkieletów znalezionych w Europie i w pokładach, o których wiadomo, okopaną wałem chatę, a szczątki psa oraz kilka narzędzi z kości wskazują na pochodzenie tych pozostałości dertalski ze Steinheim ma powiązania z paleniskami węgla drzewnego oraz z narzędziami kamiennymi, jego szczątki jednak uważane są za nieco późniejsze niż pozostałości z Czoukoutien, aczkolwiek pochodzą rów- niowa, skóra, rzemienie ze ścięgien zwierzęcych, drewno, barwniki i muszle. Liczba ta obejmuje wszystkie barwniki jako jeden materiał, gdyby bowiem rozdzielić je, przypisując czerwony i czarny czasom oryniackim, a żółty i biały – okresowi magdaleńskiemu, liczba zwiększyłaby się odpowiednio do 11 i 13. Nie wprowadziliśmy jednak tego rozróżnienia przy rozpatrywaniu wielu barwników używanych w emaliach wczesnej epoki żelaza. Tak więc liczba 10 zostanie uwzględniona jako wartość na osi rzędnych dla młodszego paleolitu, wobec wartości na osi odciętych rzędu około 30 000 lat temu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>