Pierwsze lata po wojnie

W pierwszych latach po wojnie głównym zajęciem Mołotowa pozostała polityka zagraniczna, choć jego cechy indywidualne w nikłym stopniu predestynowały go do pracy na polu dyplomatycznym. Wyjeżdżał wielokrotnie do Nowego Jorku na sesje Organizacji Narodów Zjednoczonych. Jego przemówienia w Zgromadzeniu Ogólnym były typowe dla niego – solidne, suche i nudne. W owym czasie sojusznicy i sympatycy Stanów Zjednoczonych mieli więk- ł A. E. Lewitin-Krasnow: Ruk twoich zar, Te!-Aviv 1979, s. 105-108. szość głosów w ONZ i Mołotow musiał często korzystać w Radzie Bezpieczeństwa z prawa weta. W kołach ONZ nazwano go w związku z tym „panem NIE”, jako że słowa „nie” używał bardzo często. Do obowiązków Mołotowa należało również utrzymywanie kontaktów z Ministerstwem Bezpieczeństwa Państwowego w sprawach wywiadu. Georg Bartoli pisał w jednej z książek:

„Mołotow nosił binokle biurokraty i miał powierzchowność pilnego ucznia. Churchill widział w nim «idealnie współczesnego robota», Woroszyłow nazwał go ordynarnie «kamiennym zadkiem». Ale Djilas, który miał z nim bliskie kontakty, tłumaczył, że roli Mołotowa nie należy nie doceniać: Stalin i Mołotow uzupełniali się nawzajem”.

Rzecz jasna jako członek Biura Politycznego Mołotow ponosi odpowiedzialność za wszystkie represje ostatnich lat: za „sprawę leningradzką”, za aresztowanie członków Antyfaszystowskiego Komitetu Żydów Radzieckich, a jeszcze wcześniej za wysiedlenie wielu narodów z ich terenów ojczystych Ofiarą jednej z kampanii represyjnych padła jego własna żona, Polina Żemczużyna.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>