Opozycja wobec kierownictwa Nikity Chruszczowa

Już pod koniec 1954 r. wpływy Chruszczowa w nowym kierownictwie kraju i partii stały się dominujące. Uległy zmianie nie tylko styl, ale i treść kierowania. W Prezydium KC PZPR toczyły się nieustannie dyskusje nad mnóstwem nowych inicjatyw i propozycji. Kierownicza rola Chruszczowa przejawiała się nie tylko w reali- zacji polityki wewnętrznej, ale i zagranicznej, co szczególnie drażniło Mołotowa, który pozostawał nadal ministrem spraw zagranicznych. Już przy omawianiu problemu zagospodarowania nieużytków Mołotow i Woroszyłow zgłosili zastrzeżenia. Krytykowali projekt uchwały w sprawie nowych zasad planowania w rolnictwie. Mołotow był też przeciwny bezwarunkowej rehabilitacji Josipa Broz-Tito, który pozostał dla niego jeśli nie „faszystą”, to w każdym razie „rewizjonistą” Dlatego rozmowy wstępne na temat normalizacji stosunków z Jugosławią prowadzone były poza Ministerstwem Spraw Zagranicznych i Mołotow nie brał udziału w podróży Chruszczowa i Bułganina do tego kraju. Przeszkadzał też w normalizacji stosunków z Japonią, a zwłaszcza w zawarciu traktatu państwowego z Austrią. Austria miała się stać krajem neutralnym, a neutralność tę miały zagwarantować specjalnym układem wielkie mocarstwa. Tymczasem znaczna część Austrii, łącznie z Wiedniem, znajdowała się jeszcze pod okupacją wojsk radzieckich. W tej sytuacji Mołotow uważał, że wycofując się z Austrii ZSRR posuwa się zbyt daleko w ustępstwach wobec „imperialistów”. Przywódca socjaldemokratów austriackich i przyszły kanclerz Austrii, Bruno Kreisky, opisuje w swych wspomnieniach, jak trudne były rozmowy na temat neutralizacji. Podczas jednego z ostatnich spotkań Mołotow powiedział przywódcom austriackim: „Przemyślcie raz jeszcze projekt układu. Oddamy wam pełnię władzy w kraju, wycofamy wojska radzieckie i zdemontujemy administrację radziecką. Będziecie całkowicie wolni i suwerenni. Chcemy tyko w jednej części kraju zaznaczyć swoją obecność”. W 1954 r. w Austrii stacjonowało 46 tysięcy żołnierzy radzieckich. Mołotow proponował wycofanie 41 tysięcy i pozostawienie tylko 5 tysięcy. Były oczywiście jeszcze inne problemy i gdyby decydujący głos należał do Mołotowa, w Austrii do dziś stacjonowałyby wojska radzieckie. Chruszczów i Bułganin poszli na koncesje i Mołotow musiał ustąpić. Nie uczestniczył też w podróży Chruszczowa i Bułganina do Indii i Birmy w 1955 r. Konserwatywne stanowisko Mołotowa w polityce zagranicznej zostało skrytykowane na plenum lipcowym Komitetu Centralnego w 1955 r.

dalej

Klęska grupy Mołotowa na plenum czerwcowym KC KPZR

Ogólnie jednak w ocenie Mołotowa polityka partii była zawsze słuszna i „wierna sztandarowi leninizmu”. Jednocześnie w ścisłej konspiracji trwały spotkania i rozmowy uczestników opozycji wobec Chruszczowa. Stanowisko pierwszego sekretarza KC zamierzano powierzyć Mołotowowi. Chruszczowa, jeśli zrezygnuje dobrowolnie z funkcji szefa partii, planowano powołać na stanowisko ministra rolnictwa lub jakieś inne. W razie odmowy podporządkowania się większości prezydium nie wyklu- czano możliwości jego aresztowania. Wydarzenia przybrały jednak inny obrót.

dalej

O pewnym moskiewskim matuzalu

W tym okresie centralny aparat KPR{b) znacznie się rozrósł, co w warunkach systemu jednopartyjnego było zjawiskiem naturalnym. Ponadto w marcu 1919 r. zmarł Jaków Swierdłow, który prawie jednoosobowo kierował dotychczas operatywnie aparatem partyjnym. Postanowiono utworzyć Sekretariat KC działający na zasadzie kolegialnej i w 1920 r. plenum Komitetu Centralnego wybrało na sekretarzy Nikołaja Krestińskiego, Jewgienija Preobrażeńskiego oraz Leonida Sieriebriakowa. Wszyscy byli zwolennikami Trockiego i po dyskusji o związkach zawodowych Lenin postanowił zmienić całkowicie skład sekretariatu. Udało się to przeprowadzić po X Zjeź- dzie KPR(b), na którym platforma Trockiego i jego grupa poniosły porażkę. Do nowego sekretariatu oraz w skład KC wybrano Wia-

dalej

Aktywny udział w masowych represjach cz. III

W naszej szatni zdziwiło mnie milczenie i poważna atmosfera, brak codziennych żartów i śmiechu. Rozebrałem się i skierowałem ze skrzypcami w ręce w stronę drzwi prowadzących do dużego korytarza.

dalej

Niepowodzenia wojsk radzieckich budziły irytację i gniew Stalina

Do wojny angażowano coraz to nowe dywizje radzieckie. Woro- szyłow osobiście kierował działaniami bojowymi, wyjeżdżając często na front. Jednakże każdy kilometr terytorium wydartego przeciwnikowi był dosłownie usłany ciałami żołnierzy zabitych lub zamarzniętych na śmierć. Rannych i tych, którzy poważnie ucierpieli wskutek mrozów, liczono najpierw w dziesiątki, a później prawdopodobnie w setki tysięcy. Zima 1939/1940 r. była niezwykle surowa, mrozy dochodziły niekiedy do 50 stopni. W takich warunkach bataliony łyżwiarzy fińskich były w stanie zatrzymać i rozbić dywizję Armii Czerwonej.

dalej

Ideologia w latach siedemdziesiątych cz. II

Susłow wyraźnie nie aprobował wzmagającej się tendencji rozbudzania nacjonalizmu rosyjskiego i linii czasopisma „Mołodaja Gwardija”. Kiedy jednak jeden z funkcjonariuszy aparatu KC KPZR, A. Jakowlew, opublikował w piśmie „Litieraturnaja gazieta” (15 listopada 1972 r.) obszerny artykuł Przeciwko antyhistoryzmowi, atakujący różne przejawy nacjonalizmu, materiał ten też nie przypadł Susłowowi do gustu z powodu jednoznaczności i ostrości ocen. Wiedział, że wyższym funkcjonariuszom aparatu KC piszą artykuły i przemówienia ich koledzy zajmujący niższe stanowiska, dlatego poprosił sekretarza, aby się dowiedział, kto pisał artykuł Jakowle- wowi. Następnego dnia sekretarz zameldował, że napisał go sam Jakowlew. „Cóż to on, Lenin?” – powiedział z rozdrażnieniem Susłow. I Jakowlewa wysłano na 10 lat jako ambasadora do Kanady.

dalej

Ludowy komisarz handlu i zaopatrzenia ZSRR cz. II

Stalin nie posłuchał jednak Mikojana i innych bardziej umiarkowanych członków kierownictwa. Zdecydował się na użycie środków nadzwyczajnych w stosunku do kułaków i podstawowej części chłopów, co doprowadziło w krótkim czasie do polityki przymusowej „powszechnej” kolektywizacji i do ekspropriacji, wysiedlenia i likwidacji kułactwa. Polityka ta spotkała się ze sprzeciwem nie tylko wielu członków Komitetu Centralnego, lecz także Biura Politycznego, między innymi Nikołaja Bucharina, Aleksieja Rykowa, Michaiła Tomskiego i Nikołaja Ugłanowa. Mikojan nie znalazł się jednak wśród uczestników tak zwanego odchylenia „prawicowego”. Można wątpić, czy solidaryzował się z nową polityką Stalina, która miała katastrofalne konsekwencje dla wsi, łącznie z chlebodajnym Krajem Północnokaukaskim. A mimo to stanął po jego stronie.

dalej

Antysemita Kaganowicz

Lecz i w Moskwie jego sytuacja stawała się coraz trudniejsza. Przybierała na sile osławiona kampania przeciwko „oderwanym od narodu kosmopolitom”, wymierzona w pracowników sfery ideologii i kultury narodowości żydowskiej. Żydów usuwano z aparatu partyjnego i państwowego, nie przyjmowano do służby dyplomatycznej i do pracy w organach bezpieczeństwa, ograniczano ich nabór do instytutów szkolących kadry dla przemysłu zbrojeniowego i najważniejszych gałęzi nauki. Nie przyjmowano Żydów do szkół i uczelni wojskowych oraz do szkół partyjnych. Dokonano masowych aresztowań wśród inteligencji żydowskiej.

dalej

Malenkow w latach wojny

Gdy wybucha Wojna Narodowa, Malenkow, ku zdumieniu wielu obserwatorów, wszedł w pierwszy skład Państwowego Komitetu Obrony, mimo że nie był wówczas jeszcze pełnoprawnym członkiem Biura Politycznego. W pierwszych dwóch latach wojny wyjeżdżał na czele komisji specjalnych na niektóre zagrożone odcinki frontu. W sierpniu 1941 r. przebywał w Leningradzie, jesienią tegoż roku na froncie pod Moskwą. W sierpniu 1942 r. jako członek Państwowego Komitetu Obrony przybył do Stalingradu, aby pomóc w organizacji obrony miasta.

dalej

Mołotow podczas II wojny światowej

W rzeczywistości Mołotow zajmował się w Państwowym Komitecie Obrony ściśle wojskowymi sprawami tylko raz. Po przełamaniu przez Niemców frontu w październiku 1941 r. i okrążeniu pod Wiaźmą dużego zgrupowania armii radzieckich udali się do Gżatska i Możajska członkowie Państwowego Komitetu Obrony, Mołotow i Woroszyłow. Stalin był bliski paniki i nie do końca dowierzał jeszcze wojskowym. Na jego polecenie Mołotow i Woroszyłow mieli się dokładnie zapoznać z sytuacją operacyjną i zalecić środki mające zlokalizować niemiecki wyłom zagrażajęcy bezpośrednio Moskwie. Z Mołotowa nie było wielkiego pożytku. Konkretne propozycje zgło- siła grupa oficerów Sztabu Generalnego na czele z Aleksandrem Wasilewskim.

dalej

Arnszot Kolman – ciąg dalszy

W tym przypadku Kolman niewątpliwie upiększa wizerunek Kaganowicza z połowy lat trzydziestych. Rzecz jasna Kaganowicz zachowywał się zupełnie inaczej w stosunku do niektórych odpowiedzialnych pracowników komitetu miejskiego i obwodowego partii, a tym bardziej na posiedzeniach sekretariatu i egzekutywy Komitetu Moskiewskiego, niż wobec pracowników i organizacji niższego szczebla. Brutalność i okrucieństwo ujawnił wystarczająco dobitnie w czasie kolektywizacji, o czym już była mowa.

dalej

Kariera przy Leninie – dalszy opis

W wyniku aresztowań i emigracji wielu przywódców nie tylko organizacja petersburska, ale cała partia bolszewików w Rosji pozbawiona była na początku wojny kierownictwa. Dopiero jesienią 1915 r. powstało w Piotrogrodzie pod kierownictwem Aleksandra Szlapnikowa Biuro Rosyjskie KC, do którego wszedł 25-letni Moło- tow. Zrozumiałe, że w pierwszych dniach rewolucji lutowej okazał się postacią znaczącą. W marcu 1917 r. znajdował się w rozszerzonym składzie Komitetu Centralnego, w redakcji „Prawdy” i Komitecie Wykonawczym Rady Piotrogrodzkiej.

dalej

Człowiek bez biografii

O Malenkowie trudno jest pisać najkrótszy nawet esej. Było to funkcjonariusz wydziałów specjalnych i tajnych gabinetów. Nie miał własnego oblicza, a nawet własnego stylu. Był narzędziem Stalina, a jego ogromna władza stanowiła jedynie przedłużenie władzy „wodza”. I kiedy Stalin zmarł, Malenkow zdołał się utrzymać u steru kraju i partii tylko niewiele ponad rok. Spuścizna Stalina okazała się dla niego za ciężkim brzemieniem, którego nie zdołał udźwignąć na zbyt wątłych, jak się okazało, barkach.

dalej

Ośrodek szkolenia kierowców Kraków – stuprocentowa zdawalność egzaminów

Ośrodek szkolenia kierowców w Krakowie to stuprocentowa zdawalność egzaminów.

Kursantom uczęszczającym na zajęcia z zakresu nauki jazdy najważniejsze zawsze jest pozytywne rozstrzygnięcie egzaminu na prawo jazdy, który jak wszystkim wiadomo, jest egzaminem praktycznym. Co do praktyki wiem, że ośrodek szkolenia kierowców Kraków przykłada do niej ogromną wagę wiedząc również, jak bardzo potrzebne i jak ważne będzie to w późniejszym czasie dla ich kursantów, którzy samotnie będą przemierzać kolejne kilometry po różnych drogach. Wiem też, że ośrodek szkolenia kierowców Kraków jest doskonałym ośrodkiem szkoleniowym, która to opinię potwierdzają chętnie kursanci, którzy dzięki niemu zdobyli swój upragniony dokument, dopuszczający ich do prowadzenia pojazdó...

dalej