Osłabienie władzy i wpływów Malenkowa cz. II

Wszystkie te okoliczności doprowadziły już jesienią 1953 r. do znacznego osłabienia roli Malenkowa. Aparat partyjny wysokiego szczebla coraz śmielej poddawał swojej kontroli wszystkie organizacje państwowe i społeczne, a pierwszym człowiekiem w partii był teraz nie Malenkow, lecz Chruszczów. Bez jego aprobaty nie podejmowano już żadnych istotnych decyzji i nie dokonywano żadnej ważnej nominacji. W 1954 r. wydawało się, że tylko on wie, co robić, aby ociężała nawa radzieckiej administracji posuwała się naprzód. To Chruszczów zgłaszał większość propozycji dotyczących polityki wewnętrznej i zagranicznej. Malenkow po prostu nie nadążał za swym energicznym i aktywnym współtowarzyszem. A co najważniejsze nie miał w kierownictwie stronników, którzy upatrywaliby w nim swojego szefa i patrona, którzy zawdzięczaliby mu swój awans i gotowi byliby spełniać bez zastrzeżeń jego polecenia.

W tej sytuacji sprawa usunięcia Malenkowa ze stanowiska szefa rządu była po prostu kwestią czasu. Kiedy rozpoczęła się rehabilitacja wszystkich ofiar „sprawy leningradzkiej” oraz ujawniła się w całej wyrazistości odpowiedzialność Malenkowa za stan rolnictwa, którego ciężki kryzys ukrywano za pomocą sfałszowanych liczb, nie próbował nawet walczyć o utrzymanie władzy lub czołowej pozycji w elicie partyjno-państwowej. 24 stycznia 1955 r. „Prawda” zamieściła artykuł Dmitrija Szepiłowa Generalna Unia partii a wulgary- zacja marksizmu, zawierający czytelne dla wszystkich uwagi krytyczne pod adresem Malenkowa, mimo że jego nazwisko nie padło ani razu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>