Materiały wczesnej epoki żelaza

Najlepsze źródło danych dotyczących poziomu cywilizacji, czyli stanu kulturowego ludzi wczesnej epoki żelaza, stanowią badania miejsc ich zamieszkania, a w szczególności osad na jeziorach. Wśród wielu rodzajów osiedli na jeziorach, budowanych przez ludzi wczesnej epoki żelaza, najbardziej typowe są osady palowe w Szwajcarii i Francji, osady na wyspach utworzonych sztucznie z mułu i drewnianych kloców, rozsiane od Belgii i Niemiec aż po Szkocję i Irlandię, oraz pośredni typ chat-lepianek z Glastonbury i Meare w Somerset.

Krótki opis osady na jeziorze w Glastonbury wystarczy dla zorientowania się, jakich materiałów używali jej mieszkańcy. Na trójkątnej powierzchni, o rozmiarach około 8 km2, znajdowało się 18-19 chat, tworzących osadę, okoloną palisadą z drewnianych kloców. Na nabrzeżu było miejsce przeznaczone do wysiadania na ląd, w pobliżu którego znaleziono wydrążone czółno długości około 6 m. Osada połączona była z nadbrzeżem sztuczną groblą, druga zaś grobla tego rodzaju prowadziła do położonego w pobliżu wzniesienia. Wnętrze chat wskazuje na to, że zamieszkane one były przez rodziny specjalizujące się w różnych formach rzemiosła, jak na przykład tkactwo, stolarstwo, garncarstwo itp. W przybudówce jednej z chat znajdowały się: ręczne lusterko z brązu, miseczka ze szminkami oraz pincetka z brązu: sprawiało to nieodparte wrażenie, że pomieszczenie służyło jako damski buduar, podczas gdy obecność graniastej kostki do gry i pudełka na kostki mogłaby nasuwać inne, nie mniej interesujące przypuszczenie. Wyspecjalizowane rzemiosła stwarzały konieczność posługiwania się jakąś formą monety obiegowej, a rolę tę spełniały sztabki nu „drewno”, które liczyć się będzie jako jeden materiał. Natomiast „kora” i „wiklina” zaliczone będą do materiałów odrębnych od drewna, były one bowiem używane i przystosowane do specjalnych celów, do których drewno w kłodach nie nadawało się zupełnie. Podobnie „skóra zwierzęca” i „skóra wyprawiona” uważane będą za dwa odrębne materiały, natomiast „krzemień” i „kwarc” liczyć się będą jako jeden materiał: „kamień”, jako że używane były do tych samych celów. Łupek, a czasem łupek ilasty, w przeciwieństwie do krzemienia i kwarcu, nie były używane jako narzędzia do rąbania, lecz służyły jako polewa naczyń, pokrycie dachów itp., w związku z czym zaliczone będą do materiałów odrębnych od krzemienia i kwarcu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>