Materiały wczesnej epoki żelaza cz. II

W celu określenia liczby materiałów, używanych przez człowieka danej formy lub w danym okresie czasu, konieczne będą wiadomości o materiałach mających bezpośrednie powiązanie z danym szkieletem lub umiejscowionych in situ w określonym pokładzie geo- lncfinTmrłY» A-rO rin TiTiolr -lOef 7nomr są tak masywne, a czaszki nieco bardziej płaskie i cieńsze od szczątków z Burrington. Zęby, poza występującą w niektórych przypadkach próchnicą, nie wykazują żadnych anormalnych cech, a kąt łuku zębodc- łowego żuchwy jest właściwie taki sam jak u dzisiejszych ludzi, czyli wynosi 47°. Wszystkie wymiary odpowiadają bardziej wymiarom współczesnego przeciętnego Anglika, niż jakimkolwiek innym wykazanym na tabeli II.

Szczątki zostały odkopane przez H. E. Balcha w 1925-26 roku w czasie ekspedycji Towarzystwa nu „drewno”, które liczyć się będzie jako jeden materiał. Natomiast „kora” i „wiklina” zaliczone będą do materiałów odrębnych od drewna, były one bowiem używane i przystosowane do specjalnych celów, do których drewno w kłodach nie nadawało się zupełnie. Podobnie „skóra zwierzęca” i „skóra wyprawiona” uważane będą za dwa odrębne materiały, natomiast „krzemień” i „kwarc” liczyć się będą jako jeden materiał: „kamień”, jako że używane były do tych samych celów. Łupek, a czasem łupek ilasty, w przeciwieństwie do krzemienia i kwarcu, nie były używane jako narzędzia do rąbania, lecz służyły jako polewa naczyń, pokrycie dachów itp., w związku z czym zaliczone bę dą do materiałów odrębnych od krzemienia i kwarcu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>