Ludowy komisarz obrony – Kliment Woroszyłow

Frunze stał na czele Armii Czerwonej zaledwie około roku (zmarł w końcu 1925 r. wskutek nieudolnie i niedbale przeprowadzonej operacji). Związek Radziecki miał wówczas dobrą kadrę dowódców, komisarzy i specjalistów wojskowych. Wielu z nich w latach wojny domowej dowodziło nie tylko armiami i dywizjami, lecz i Frontami, biorąc udział w planowaniu i realizacji operacji wojskowych na wielką skalę.

Z punktu widzenia doświadczenia bojowego Woroszyłow z pewnością nie był pierwszym wśród równych. Jednak niektórzy spośród najwybitniejszych dowódców z okresu wojny domowej, jak na przykład Michaił Tuchaczewski, byli nowicjuszami w partii bolszewickiej i nie zajmowali wysokiego miejsca w hierarchii partyjnej. Byli też tacy starzy bolszewicy, którzy odznaczyli się w latach wojny domowej i wchodzili wprawdzie w skład KC WKP(b), jak na przykład Michaił Łaszewicz, ale brali udział w takiej czy innej opozycji. Z tych względów kandydatura Klimenta Woroszyłowa na stanowisko ludowego komisarza spraw wojskowych i morskich nie wywołała sprzeciwu w Biurze Politycznym, aczkolwiek nominacja t:, była bardzo krytycznie komentowana w kołach opozycji lewicowej.

Nie zamierzamy szczegółowo relacjonować długotrwałej i różnorodnej działalności Woroszyłowa jako kierownika Ludowego Komisariatu Spraw Wojskowych i Morskich, przemianowanego później na Ludowy Komisariat Obrony. Do zbudowania nowoczesnej Armii Czerwonej i marynarki wojennej przywiązywano w naszym kraju w warunkach okrążenia kapitalistycznego nie mniejsze znaczenie niż do stworzenia nowoczesnego przemysłu czy do rozwoju kultury. Jako ludowy komisarz obrony Woroszyłow był obarczony wieloma sprawami i obowiązkami. Spełniał jednak przede wszystkim funkcje przedstawicielskie oraz obowiązki kierownika politycznego armii, poświęcając niewiele czasu sprawom nauki wojskowej i zgłębianiu problemów strategii wojennej. Tym różnił się od takich wybitnych wojskowych jak Boris Szaposznikow, który studiował zagadnienia pracy sztabów armii (książka Mózg armii), jak Michaił Tuchaczew- ski, uważany za znawcę strategii (książka Zagadnienia współczesnej strategii), jak Konstantin Klinowski, który zajmował się rolą związków pancernych (książka Czołgi w obronie) i inni. W istocie Woroszyłow nie stał się nigdy zawodowym wojskowym i w wielu wypadkach brakowało mu zarówno wykształcenia ogólnego, jak i specjalistycznej wiedzy wojskowej. W sumie jednak kadrę Ludowego Komisariatu Obrony cechował w latach 1926-1936 bardzo wysoki poziom zawodowy. W owym czasie była to, być może, najlepsza kadra dowódców wojskowych na świecie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>