Ludowy komisarz obrony – Kliment Woroszyłow cz. II

W 1926 r. Woroszyłow został wybrany w skład Biura Politycznego. Nie ulega raczej wątpliwości, że w walce z opozycją „lewicową”, w której uczestniczyło bardzo wielu wojskowych i pracowników politycznych armii, stał niezmiennie po stronie Stalina i większości Komitetu Centralnego.

Woroszyłow odznaczył się w latach wojny domowej. Lecz pośród jej uczestników było niemało ludzi, którzy wyróżnili się jeszcze bardziej i których zasługi były większe od zasług Woroszyłowa. Wśród dowódców wojskowych z okresu wojny domowej byli tacy, którzy cieszyli się większą od niego popularnością. Woroszyłow „pozostawał w tyle” również pod względem odznaczeń bojowych. Wasilij Bliicher, który pierwszy w republice otrzymał Order Czerwonego Sztandaru, pod koniec wojny domowej miał tych orderów pięć. Jan Fabrycius i Iwan Fied’ko byli kawalerami czterech Orderów Czerwonego Sztandaru. Nie wymieniamy tych, którzy zostali odznaczeni tym orderem trzykrotnie.

Woroszyłow był próżny i Stalin wykorzystał tę jego wadę. Powstała legenda, swoisty kult „robotnika-dowódcy”. Już po upływie roku od powołania na stanowisko ludowego komisarza spraw wojskowych i morskich zaczęły się ukazywać pierwsze biografie Woroszyłowa i opowiadania o jego bohaterskich czynach (patrz W. Jefi- mow i J. Gaj: Woroszyłow z nami, Moskwa – Leningrad 1926: I. Wardin: Woroszyłow – robotniczy wódz Armii Czerwonej, Moskwa 1926 i inne}. Poeta i pisarz K. Ałtajski napisał nie tylko zbiór opowiadań, ale nawet poemat o Woroszyłowie, w którym można przeczytać następujące wiersze:

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>