Kaganowicz w niełasce

Na rynku zachodnim ukazują się od czasu do czasu książki o ludziach z najbliższego kręgu Stalina. Niestety są to niekiedy publikacje nieprawdziwe – o Beru, Litwinowie, Malenkowie. Również Kaganowicz nie należy do wyjątków. Niedawno jedno z wydawnictw amerykańskich opublikowało książkę pod szumnym tytułem Wilk z Kremla (The Wolf ofthe Kremlin), czyli Architekt władzy Stalina. Jest to „biografia” Kaganowicza, który, jeśli wierzyć autorowi, Stuartowi Kahanowi, podporządkował sobie całkowicie Stalina, następnie go „usunął” i postawił u władzy swojego przyjaciela, Nikitę Chruszczowa. Przypuszczam, że książka została napisana specjalnie na „zamówienie” jakichś kół antyżydowskich lub przeciwnie – syjonistycznych, aby dowieść, że w latach trzydziestych- -pięćdziesiątych w Związku Radzieckim rządził faktycznie jedyny Żyd w Biurze Politycznym, Lazar Kaganowicz. Fakty przeczą jednak tej wersji. Już pod koniec wojny wpływy Kaganowicza wśród najwyższego kierownictwa kraju i partii zaczęły się kurczyć. Wykonywał ważne zadania, lecz ogólne kierownictwo gospodarką wojenną w Radzie Ministrów i Państwowym Komitecie Obrony sprawował Nikołaj Wozniesienski, w partii zaś Gieorgij Malenkow. W latach 1945-1946 Wozniesienski przewodniczył często na posiedzeniach Rady Ministrów ZSRR. W hierarchii partyjno-państwowej nazwisko Kaganowicza znajdowało się w 1946 r. dopiero na dziewiątym miejscu, po Stalinie, Mołotowie, Berii, Żdanowie, Wozniesienskim, Kalininie i Woroszyłowie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>