Kaganowicz w niełasce cz. II

W 1947 r. Stalin skierował Kaganowicza na Ukrainę jako pierwszego sekretarza KC KP(b)U, Wskutek wielkiej suszy republika nie wykonała w 1946 r. planu dostaw zbóż i Stalin był niezadowolony z Chruszczowa, który już dziewiąty rok stał na czele partii ukraińskiej. Przeniesienie do Kijowa oznaczało jednak dla Kaganowicza wyraźną degradację i pracował tam bez dawnej energii. Ponadto Chruszczów nie został zwolniony z obowiązku pracy na Ukrainie, pozostał na stanowisku przewodniczącego Rady Ministrów USRR. W latach trzydziestych w Moskwie Chruszczów skłonny był mówić: „Tak jest. Łazarze Moisiejewiczu”, „Słucham uważnie. Łazarze Moisiejewiczu”, teraz natomiast dochodziło między nimi często do konfliktów, Kaganowicz poświęcał niewiele czasu rolnictwu, ale za to często uciekał się do rozpętywania dobrze mu znanej hecy walki z „nacjonalizmem”, tasował kadry, usuwając niejednokrotnie dobrych i wartościowych pracowników. O wiele bardziej niż Kaganowicz pomogły Ukrainie obfite wiosenne deszcze, które zapewniły w 1947 r. w republice wysokie piony. Nie mając tym razem specjalnych pełnomocnictw, Kaganowicz słał często do Stalina notatki, nie pokazując ich uprzednio Chruszczowowi. Stalin zażądał jednak, aby notatki te podpisywał również Chruszczów, co oznaczało jawne wotum nieufności wobec Kaganowicza. Wkrótce stało się jasne, że z jego pobytu na Ukrainie nie ma żadnego pożytku. Chruszczów miał tam znacznie większe wpływy, gdy tymczasem za Kaganowi- czem ciągnęła się nie najlepsza opinia jeszcze z połowy lat dwudziestych. Pod koniec 1947 r. Kaganowicz wrócił do Moskwy i przystąpił do pracy w Radzie Ministrów ZSRR.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>