Kaganowicz w latach terroru (1936-1938) – kontynuacja

Podobnie brutalnie i bezwzględnie poczynał sobie Kaganowicz w Zagłębiu Donieckim, dokąd przybył w 1937 r. również w celu przeprowadzenia „czystki”. Zwołał natychmiast naradę obwodowego aktywu gospodarczego i w referacie o „szkodnictwie” wprost z trybuny oświadczył, że i na tej sali wśród obecnych kierowników jest niemało „wrogów ludu” i „szkodników”. Tego samego wieczora i w ciągu nocy organa NKWD aresztowały około 140 osób spośród kadry kierowniczej Zagłębia Donieckiego, dyrektorów zakładów przemysłowych i kopalń, głównych inżynierów i funkcjonariuszy partyjnych. Listy zatwierdził uprzednio Kaganowicz.

Kaganowicz pomagał czynnie Mołotowowi w rozgromieniu ukraińskiej organizacji partyjnej. Uczestniczył w obradach plenum Kijowskiego Komitetu Obwodowego partii, na którym doprowadził do odwołania egzekutywy z Pawłem Postyszewem. Z mściwą aktywnością załatwiał porachunki ze swymi oponentami z lat 1927-1928.

Stalin powierzał Kaganowiczowi najróżniejsze akcje represyjne. Kaganowicz był na przykład bezpośrednio zaangażowany w zniszczeniu teatru Wsiewołoda Meyerholda, a więc i w tym, co spotkało później wielkiego reżysera. Według Dmitrija Szostakowicza Stalin nienawidził Meyerholda, była to jednak, można powiedzieć, nienawiść na odległość, ponieważ sam nie oglądał ani jednego jego spektaklu. Awersja Stalina opierała się wyłącznie na donosach. Bezpośrednio przed zamknięciem teatru na jedno z przedstawień przybył Kaganowicz, mający wówczas ogromną władzę. Od niego zależała przyszłość teatru i samego Meyerholda. Kaganowiczowi spektakl się nie spodobał. Wierny „współbojownik” Stalina opuścił teatr nie doczekawszy nawet do połowy przedstawienia. Meyerhold, wówczas już po sześćdziesiątce, wybiegł za Kaganowiczem na ulicę, lecz ten wsiadł wraz ze swą świtą do samochodu i odjechał. Meyerhold biegł za autem dopóki nie upadł.

Można się czasem spotkać z informacją, że w latach terroru zginęło dwóch młodszych braci Kaganowicza. To nieprawda. Julij Moisiejewicz Kaganowicz był w połowie lat trzydziestych pierwszym sekretarzem Gorkowskiego Komitetu Obwodowego i Komitetu Miejskiego WKP (b). Następnie został zwolniony i przeniesiony do pracy w Ministerstwie, a poprzednio Ludowym Komisariacie Handlu Zagranicznego, w którym był członkiem kolegium. W latach czterdziestych Julij Kaganowicz był przedstawicielem handlowym ZSRR w Mongolii. Na początku lat pięćdziesiątych zmarł po długotrwałej chorobie.

Najmłodszy z braci był dyrektorem domu handlowego w Kijowie, a następnie kierownikiem miejskiego wydziału handlu. Nigdy nie awansował na wyższe szczeble władzy, lecz według informacji osób zbliżonych do rodziny nie podlegał również represjom. W latach trzydziestych ucierpiał tylko jeden z kuzynów Lazara Kaganowicza. Co się tyczy Michaiła Kaganowicza, to został on w 1937 r. powołany na stanowisko ludowego komisarza przemysłu obronnego.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>