Homo neanderthalensis (La Chapelle aux Saints) cz. II

Kostne stożkowate wyniosłości za uchem, zwane wyrostkami stożkowatymi, do których przymocowane są mięśnie poruszające głową, są prawie szczątkowe i niewiele większe niż u małp człekokształtnych. Żuchwa nie ma małpiej półki, a mięśnie języka przyczepione są do guzków podbródkowych w okolicy spojeniowej, tak jak u współczesnych ras ludzkich (rys. 5). Kąt łuku zębodołowego (26,4°) jest nieco większy, niż u człowieka z Heidelbergu, lecz znacznie mniejszy niż u człowieka współczesnego. Kły są małe, diastemy brak, a trzecie zęby trzonowe są najmniejsze – wszystko to są cechy charakterystyczne dla człowieka współczesnego. Jednak Boule sugeruje, że czynność żucia u człowieka neandertalskiego polegała na ruchu żuchwy do przodu i tyłu, w odróżnieniu od ruchu z boku na bok u człowieka współczesnego. Odpowiada to dużym wyrostkom, które u człowieka współczesnego są już w stanie szczątkowym. Wyrostki te tworzą tylną ścianę „zawiasu”, w którym poruszają się w stawie wyrostki stawowe żuchwy. Ten „zawias” u człowieka jest wyraźnie zaznaczony, a u małp człekokształtnych zastąpiony jest „równiną” ograniczoną od tyłu dużymi wyrostkami. Wartość wskaźnika Ij – 70, I2 = 56 wskazuje na równowagę, porównywalną raczej do równowagi u szympansa, niż do wyprostowanej postawy współczesnego człowieka. Wniosek ten poparty jest badaniem kości kończyn dolnych. Wygięcie grubej krótkiej kości udowej jest najbardziej małpopodobne. Nie ma kresy chropawej, czyli ostrej linii na tylnej powierzchni trzonu. Wskazuje to na brak przyczepów mięśni prostowników, utrzymujących ciało w pozycji wyprostowanej. Kość piętowa jest mniejsza niż u współczesnego człowieka i odchylona do wewnątrz. Wszystkie te szczegóły wskazują na to, że człowiek neandertalski powłóczył nogami, opierając się na zewnętrznych bokach stóp, z kolanami ugiętymi podobnie jak u współczesnego szympansa. Wielki palec zachował chwytność, chociaż stopa w całości dostosowana była raczej do chodzenia, niż do chwytania. Wnioski te zostały w zaskakujący sposób potwierdzone ostatnio odkryciem skamieniałych śladów stóp w jaskini Basua, blisko Toirano, w Sawonie we Włoszech (rys. 19A), ślady te bowiem mogły być odciśnięte stopą taką, jaką przypisuje się człowiekowi neandertalskiemu. Mimo że człowiek neandertalski poruszał się w podobny sposób, jak małpa człekokształtna, mógł on wyrabiać narzędzia, umiał obchodzić się z ogniem, wierzył w życie pośmiertne oraz według wszelkiego prawdopodobieństwa opanował zaczątki artykułowanej mowy.

Wiele czaszek neandertalskich, łącznie z czaszką z La Chapelle ma asymetryczny układ z lewą połową większą od prawej, co wskazuje na praworęczność nigdy nie spotykaną u małp człekokształtnych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>