Category Historia

Drugi człowiek w partii cz. III

Malenkow, Beria, Bułganin i Chruszczów byli stałymi uczestnikami nocnych kolacji u Stalina. Zdarzało się, że Stalin tracił cechujące go dawniej umiarkowanie w jedzeniu i piciu. Często upijał też Malenkowa. Nad ranem ochrona przywoziła go do domu i dwóch lub trzech ludzi w ogromnej łazience doprowadzało go do przytomności. Zdolność do pracy odzyskiwał dopiero w połowie dnia.

dalej

Jak Stalin odnosił się do Machiavellego?

Mołotow opowiadał epizody związane ze styczniem 1945 roku, kiedy to Churchill zwrócił się do Stalina z prośbą o pomoc w czasie ofensywy Niemców w Ardenach, przedstawił własną analizę struktur politycznych w tamtym miesiącu…

dalej

Przykład politycznej długowieczności

Anastas Iwanowicz Mikojan już nie żyje, zmarł w październiku 1978 r. Do osiemdziesiątej trzeciej rocznicy urodzin zabrakło mu zaledwie jednego miesiąca. Losy jego są pouczające, jest bowiem przykładem nietypowej w naszym kraju politycznej długowieczności.

dalej

Malenkow na emeryturze – ciąg dalszy

Rokrocznie latem wyjeżdżał i leczył się w sanatorium Komitetu Planowania „Woronowo”. Ale i tam trzymał się na osobności i rzadko rozmawiał z innymi wczasowiczami. Prawie zawsze nosił aparat fotograficzny przewieszony przez ramię i wykorzystywał wolny czas na fotografowanie przyrody. Pewnego razu zetknął się przypadkiem ze starym bolszewikiem J. Fridmanem, który podniósł opuszczony przez niego obiektyw aparatu: „A ja, Gieorgiju Maksy- milianowiczu, dzięki wam właśnie spędziłem piętnaście lat w obozach” – powiedział Fridman, „Nic o tym wówczas nie wiedziałem” – odrzekł Malenkow. „Ale ja widziałem wasz podpis na moich aktach” – zaoponował Fridman. Malenkow uchylił się od dalszej rozmowy i szybko odszedł.

dalej

Kaganowicz i rekonstrukcja Moskwy – kontynuacja

W Moskwie została również zburzona słynna „Suchariewa Ba- sznia”, o której odbudowę na podstawie zachowanych rysunków zabiegają dziś niektórzy architekci. Wyburzono też większą część murów Kitajgorodu. Nawet na Kremlu zniszczono kilka świątyń z XV-XVII wieku.

dalej

Ukryte sprężyny terroru – kontynuacja

Malenkow wyposażony w nadzwyczajne uprawnienia kierował represjami nie tylko w ciszy swego gabinetu, lecz także bezpośrednio w terenie, w republikach i obwodach. W wielu wypadkach uczestniczył osobiście w przesłuchaniach i maltretowaniu aresztowanych przywódców partyjnych. Na przykład w 1937 r. przebywał wraz z Jeżowem na Białorusi, gdzie dokonano autentycznego pogromu w republikańskiej organizacji partyjnej. Jesienią tegoż roku wyjechał z Mikojanem do Armenii. Tam również represjonowano cały niemal aktyw partyjny i radziecki republiki. Z udziałem Malenkowa opracowywano piany represji we wszystkich obwodach RFSRR, a następnie jego wydział dobierał kandydatów na nowych sekretarzy komitetów obwodowych i miejskich na miejsce aresztowanych i rozstrzelanych.

dalej

Kaganowicz w latach terroru (1936-1938)

Lazar Kaganowicz był jedną z czołowych postaci tej straszliwej terrorystycznej „czystki” w partii i w całym społeczeństwie, która przetaczała się falami po ZSRR w latach 1936-1938. To Kaganowicz kierował w Moskwie represjami w Ludowym Komisariacie Komunikacji i Ludowym Komisariacie Przemysłu Ciężkiego, w kierownictwie Metrobudowy, jak również w całym systemie kolei i wielkich zakładów przemysłowych. W toku dochodzeń przeprowadzonych po XX Zjeździe KPZR ujawniono dziesiątki pism Kaganowi- cza kierowanych do NKWD i zawierających wykazy wielkiej liczby pracowników, których aresztowania domagał się autor. W wielu wypadkach przeglądał on i redagował osobiście projekty wyroków, wprowadzając do nich samowolnie zmiany. Wiedział, co robi. Stalin tak mu wówczas ufał, że podzielił się z nim planami „wielkiej czystki” już w 1935 r. I nie jest rzeczą przypadku, że to właśnie on wyjeżdżał do wielu regionów kraju, aby pokierować tą czystką. Organizował represje w obwodach czelabińskim i jarosławskim, w iwanowskim i w Zagłębiu Donieckim. Na przykład natychmiast po przybyciu do Iwanowa wysłał telegram do Stalina: „Pierwsze zapoznanie się z materiałami wskazuje na to, że należy natychmiast aresztować sekretarza komitetu obwodowego, Jepanczykowa. Trzeba także aresztować kierownika wydziału propagandy, Michajło- wa”.

dalej

Arnszot Kolman

Już w latach dwudziestych ważnym narzędziem umacniania władzy Stalina stały się czystki polegające na okresowych przeglądach całego składu partii, którym towarzyszyło usuwanie z jej szeregów nie tylko ludzi niegodnych, ale i niewygodnych. W 1933 r., kiedy się rozpoczęła kolejna czystka, to właśnie Kaganowicz był przewodniczącym centralnej komisji do spraw jej przeprowadzenia. A po XVII zjeździe został przewodniczącym Komisji Kontroli Partyjnej przy KC WKP(b). Nikt w kraju, oprócz Stalina, nie zajmował w owym okresie tak ważnych stanowisk w systemie władzy partyjnej. To Kaganowicz jako przewodniczący komitetu organizacyjnego do spraw przebiegu XVII zjazdu partii zadbał o sfałszowanie wyników tajnego głosowania na członków KC WKP(b), niszcząc około trzystu kartek wyborczych, w których zostało wykreślone nazwisko Stalina.

dalej

W trzeciorzędnych rolach – kontynuacja

Całkiem inaczej odnosili się do Mołotowa przedstawiciele delegacji chińskich, które odwiedzały Mongolię. Chiny zbudowały w Ułan-Bator ogromny gmach swej ambasady, przy którym przedstawicielstwo radzieckie wyglądało jak niewielki dom. Działacze chińscy przy każdej okazji okazywali demonstracyjnie szacunek Mołotowowi jako najbliższemu uczniowi i współpracownikowi Stalina.

dalej

Moskwianie i ich nastawienie do Mołotowa cz. II

Pewnego razu, zimą, Mołotow podjechał pod swój dom samochodem i skierował się ostrożnie, aby się nie poślizgnąć, do bramy. Naprzeciwko szło dwóch potężnych mężczyzn. Jeden z nich, Gie- orgij Mienszykow, który spędził około dwudziestu lat w więzieniach i obozach, zdolny inżynier budowlany, poznał Mołotowa i zatrzymał się, „Co, jeszcze pełzasz, wampirze” – zapytał.

dalej

Lazar Kaganowicz – dalszy opis

Córka Kaganowicza przemogła nieśmiałość i napisała do Komitetu Centralnego prośbę o ułatwienie sytuacji ojca. Niespodziewanie zatelefonowano do niej z KC i poinformowano, że ojciec uzyskał zgodę na korzystanie z lecznicy kremlowskiej i że przywrócono mu „przydział kremlowski”. Kaganowicz był szczęśliwy, lecz kiedy córka przekazała mu tę wiadomość, burknął: „Lepiej by zwrócili czerwoną książeczkę {legitymację partyjną – przyp. autora)”.

dalej

Woroszyłow w latach Wojny Narodowej

Wojna Narodowa rozpoczęła się od ciężkich klęsk Armii Czerwonej. Już pod koniec pierwszego dnia wojny Niemcy odnieśli widoczny sukces, a Ludowy Komisariat Obrony i Sztab Generalny zaczęły tracić nici dowodzenia wojskami. Stalin zamknął się samotnie na kilka dni w swojej willi i nikogo nie przyjmował. Na czele utworzonej 23 czerwca 1941 r. Kwatery Głównej Naczelnego

dalej

Mołotow: o włos od aresztowania

Jeszcze w czasie kolektywizacji i przymusowego wysiedlania bogatych i nie tylko bogatych, ale wielu biednych chłopów oraz średniaków w latach 1930-1931, Mołotow wyjeżdżał do różnych części kraju w charakterze nadzwyczajnego pełnomocnika dysponującego nieograniczonymi uprawnieniami. Szczególnie złowieszczą rolę odegrał na Ukrainie, gdzie w 1932 r. kierował dostawami zbóż w obwodach południowych. Jak wiadomo, po tych „dostawach” na Ukrainie Południowej zapanował straszliwy głód, który zabrał miliony istnień ludzkich.

dalej

Mikojan w latach 1953-1956

Natychmiast po śmierci Stalina Prezydium KC KPZR, Sekretariat KC i Rada Ministrów ZSRR zostały znacznie zredukowane. Anastas Mikojan odzyskał silną pozycję w najwyższych ogniwach radzieckiego kierownictwa partyjnego i państwowego. W tamtych czasach w oficjalnych komunikatach wymieniano członków kierownictwa nie alfabetycznie, lecz według miejsca zajmowanego w hierarchii partyjnej. Chruszczów znajdował się na piątym miejscu po Malenkowie, Mołotowie, Berii i Kaganowiczu. Mikojan zajmował na tych listach ósme miejsce po Woroszyłowie i Bułganinie.

dalej