Drugi człowiek w kierownictwie partii

Początek lat trzydziestych był okresem największej władzy Kaganowicza. Mimo że „prawicowi” przywódcy – Nikołaj Bucharin, Michaił Tomski i Aleksiej Ryków zostali już usunięci z Biura Politycznego, to organ ten nie był jeszcze całkowicie posłuszny woli Stalina. Siergiej Kirów, Sergo Ordżonikidze, Jan Rudzutak, Michaił Kalinin, Walerian Kujbyszew oponowali niekiedy w pewnych sprawach Stalinowi. Kaganowicz był zawsze po jego stronie.

W latach kolektywizacji Stalin wysyłał do tych regionów kraju, w których pojawiały się największe trudności, właśnie Kaganowicza, wyposażając go w nadzwyczajne pełnomocnictwa. Kaganowicz kierował bezpośrednio kolektywizacją na Ukrainie, w obwodzie woro- neskim, na Syberii Zachodniej oraz w wielu innych obwodach. I wszędzie jego przyjazd oznaczał użycie na skalę masową przemocy wobec chłopów, deportację nie tylko dziesiątków tysięcy rodzin „kułaków”, lecz także wielkiej liczby tak zwanych podkułaczników, to znaczy wszystkich, którzy opierali się kolektywizacji.

Szczególnie bezlitosne represje zastosował Kaganowicz wobec ludności chłopsko-kozackiej na Kaukazie Północnym. Dość powiedzieć, że pod jego presją egzekutywa Północnokaukaskiego Komitetu Krajowego partii powzięła jesieńią 1932 r. uchwałę o wysie-

Relacja delegatek na konferencje S. Bierdiczewskiej i M. Cimchles. dleniu na północ szesnastu dużych stanic: Połtawskiej, Miedwie- dowskiej, Urupskiej, Baszajewskiej i innych. Warto wiedzieć, że stanice kozackie były znacznie większe od wsi rosyjskich, każda z nich liczyła zwykle co najmniej tysiąc zagród. Jednocześnie na Kaukaz Północny, na „zwolnione” tereny przesiedlono małorolnych chłopów ze strefy nieczarnoziemnej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>