Datowanie szczątków powiązanych

Druga pośrednia metoda datowania (s. 227) szkieletów i narzędzi polega na określeniu wieku innych, ściśle z nimi powiązanych szczątków. Przez „ścisłe powiązanie” należy rozumieć dwa przypadki: albo szkielet lub narzędzie zostały znalezione wraz z innymi szczątkami o ustalonym wieku, albo też szkielet lub narzędzie można umiejscowić w czasie pomiędzy wcześniejszą i późniejszą datą szczątków, których wiek jest już znany.

W starych osadach geologicznych „obce szczątki” są na ogół w charakterystyczny sposób skamieniałe, na podstawie czego można rozpoznać poszczególne poziomy geologiczne. Natomiast w osadach geologicznych stosunkowo młodych, takich jak stanowiący przedmiot naszych rozważań plejstocen, „obce szczątki” mogły nie mieć czasu, aby stać się skamieniałościami. Można je podzielić na: a) szczątki zwierzęce – kości zwierząt i muszle mięczaków, b) szczątki roślinne – pyłki mikrokopalne, i c) składniki narzutowe.

Szczątki zwierzęce. Datowanie szkieletów ludzkich lub narzędzi na podstawie ich stosunku do innych szczątków, znalezionych w ścisłym powiązaniu z nimi, wymaga dużej ostrożności ze względu na fakt, że oba porównywane przedmioty mogą nie być in situ oraz dlatego, że mogą istnieć trudności w ustaleniu ich ścisłego powiązania. Na przykład, szkielet w kopcu może być współczesny znalezionemu wraz z nim pucharowi, równie dobrze jednak szkielet może pochodzić z pochówku wtórnego, dokonanego w późniejszym okresie. Podobnie, szkielet znaleziony w żwirach terasow rzecznych może być dużo młodszy niż naturalnie wygładzony paleolityczny tłuk pięściowy, który znajdował się w odległości kilkunastu centymetrów od szkieletu. Ponieważ tłuk pięściowy był pochodnym „kopalnym” – nie może oczywiście służyć za podstawę do datowania szkieletu, i odwrotnie – jeżeli wiek szkieletu znany jest z innych źródeł, nie można opierać na tym datowania paleolitu. Ścisłość powiązania ma duże znaczenie w przypadkach, gdy dwa przedmioty, aczkolwiek znalezione w odległości kilku centymetrów jeden od drugiego, mogą pomimo to należeć do poziomów geologicznych z różnych okresów. Zdarza się to, oczywiście, częściej w przypadku rozproszenia przedmiotów pionowo, jednego nad drugim, niż wówczas, gdy przedmioty rozrzucone są poziomo na tej samej płaszczyźnie, i właśnie w takich przypadkach ogromnie użyteczne jest badanie współczesności metodą węgla promieniotwórczego lub testu fluorowego (patrz s. 268 i 271).

Pośrednie datowanie metodą porównawczą określa raczej granice dat, a nie daty bezwzględne, ponieważ mogą być znane daty pojawienia się lub wygaśnięcia danego gatunku zwierząt, obejmujące swym zasięgiem długi okres czasu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>