Na czele Ukrainy cz. II

To prawda, że Kaganowicz zrobił wiele dla odbudowy i rozwoju przemysłu na Ukrainie, jednak w sferze politycznej i kulturalnej jego działalność przyniosła znacznie więcej szkody niż pożytku.

Jako partyjny lider Ukrainy radzieckiej Kaganowicz był również faktycznym przywódcą niewielkiej Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy. Sytuacja narodowościowa i nastroje wśród ludności zachodniej części Ukrainy różniły się zasadniczo od jej części wschodniej. Kaganowicz nie zgłębił skomplikowanych problemów KPZU, która zmuszona była działać w podziemiu na obszarze państwa polskiego. Oskarżając ogólnikowo KC KPZU o nacjonalizm, a nawet o zdradę, doprowadził do rozłamu w tej partii i inspirował aresztowanie tych spośród jej przywódców, którzy utworzyli ośrodek kierowniczy na terenie Ukrainy radzieckiej. Kaganowicz nie zawahał sie też przed zdyskredytowaniem całej KPZU. W listopadzie 1927 r. oświadczył cynicznie na jednym z posiedzeń Biura Politycznego KC KP(b)U, że nie wie, po czyjej stronie bedzie KPZU w wypadku wojny przeciwko ZSRR.

Już po wyjeździe Kaganowicza do Moskwy Czubar, zabierając głos na wspólnym posiedzeniu Biura Politycznego KC i Prezydium Centralnej Komisji Kontroli KP(b)U, scharakteryzował sytuację wytworzoną przez Kaganowicza w kierownictwie partyjnym Ukrainy następująco:

„Podważano u nas wzajemne zaufanie, wzajemną konrolę, tak że nie mogliśmy sobie nawzajem wierzyć… Sprawy rozstrzygano za plecami Biura Politycznego, na boku. Dręczy mnie ta sytuacja”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>