W centrum aparatu partyjnego

Wkrótce po wyborze na stanowisko Sekretarza Generalnego KC KPR(b) Stalin ściągnął Kaganowicza z Azji Środkowej i postawił na czele wydziału organizacyjno-instruktorskiego, a następnie także organizacyjno-rozdzielczego KC. Była to jedna z najważniejszych pozycji w rozszerzającym się ciągle aparacie Komitetu Centralnego. Przez wydział, którym kierował Kaganowicz, przechodziły wszystkie ważniejsze nominacje na odpowiedzialne stanowiska w RFSRR i ZSRR.

Stalin był twardym i brutalnym szefem, wymagającym bezwzględnej i całkowitej uległości. Kaganowicz miał również silny i twardy charakter. Nie dyskutował jednak ze Stalinem i dał się od razu poznać jako absolutnie lojalny pracownik, wykonujący każde polecenie. Stalin umiał docenić tę lojalność i Kaganowicz stał się wkrótce jednym z najbardziej zaufanych ludzi w swoistym „gabinecie cieni” lub – jak mówią na Zachodzie – „commanda” Stalina, to znaczy w tym osobistym aparacie władzy, który Stalin zaczął tworzyć wewnątrz KC KPR(b) jeszcze za życia Lenina.

Lazar Kaganowicz wyprzedził szybko w karierze partyjnej swego starszego brata, Michaiła, który był w 1922 r. sekretarzem komitetu powiatowego partii w niewielkim miasteczku Wyksie, a następnie stanął na czele Niżnonowogrodzkiej Gubernialnej Rady Gospodarki Narodowej. W 1920 r. Lazar został wybrany nie tylko na członka KC KPR(b), ale i sekretarza KC partii. Nowy sekretarz Komitetu Centralnego miał wówczas zaledwie trzydzieści lat.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>