Wyjątkowe pisanie prac zaliczeniowych Warszawa, Radom

Z pewnością wielu z nas jest zainteresowanych tym, żeby na studiach nie być zmuszonym do tworzenia i pisania wszystkich możliwych zaliczeń. Nie wiadomo co jest bardziej stresujące – odpowiedź ustna czy pisanie prac zaliczeniowych Warszawa, Radom. Z tego powodu warto czasem dać sobie odpocząć i zlecić pisanie komuś doświadczonemu.

Pisanie prac zaliczeniowych Warszawa, Radom – trudne? Z pewnością wiele osób uważa, że napisanie pracy zaliczeniowej do łatwych nie należy. Trudno się z tym nie zgodzić. Wiele prac jest totalnie niezwiązanych z kierunkiem studiów i ciężko naprawdę się zorientować co właściwie autor (w tym przypadku wykładowca) miał na myśli...

dalej

Osady rytmiczne

W niektórych przypadkach, jeśli znany jest wiek warwy nałożonej, możliwe jest również bezwględ- ne datowanie warw. Na przykład w Meiendorf, w Holstein, dobrze rozpoznane i dające się datować osiedle maglemoskie – zawierające obrobione rogi jeleni i typowe narzędzia krzemienne – pokryte było torfem, który można datować za pomocą analizy pyłkowej (patrz niżej). Bezpośrednio pod osiedlem magle- moskim znajduje się pokład naniesiony przez lodowiec, a więc przypuszczalnie warwa wyższa pochodzi z okresu bezpośrednio poprzedzającego magdaleński. Przeliczenie warw umożliwia przeto określenie długości czasu formowania się pokładu, czyli kiedy nastąpiło polepszenie się klimatu. Problem porównywania warw jakiegoś stanowiska z warwami innego stanowiska, znajdującego się, na przykład w innym kraju, nie należy do łatwych. Niemniej jednak udało się zebrać ciekawe informacje dotyczące porównania pewnych anomalii, występujących w rozmaitych stanowiskach. Obejmują one pewne właściwości wspólne dla danej grupy warw (lub, jak nazywa je Sauramo „serii warw” – w odniesieniu do pokładów w Finlandii. Badacz ten przeprowadził staranne porównanie drobnych nieregularności dotyczących grubości warw, ich barwy, ziarnistości itd. i zdołał uzyskać informacje porównawcze odnośnie pokładów w rozmaitych miejscowościach. W ten sposób osiągnął możność ustalenia następstwa czasu od dnia dzisiejszego do około 10 000 lat temu. Pracę tę kontynuował Antev w Ameryce Północnej – wspólnie skontrolowali większość dat Geera, korygując pewne pomyłki z pierwotnej publikacji. W wyniku tej pracy uzyskano czas w latach dla niektórych niedawnych ważniejszych zjawisk lodowcowych. Daty takie, jak na przykład 7900 p.n.e. dla osuszenia jeziora, stanowiącego pozostałość szwedzkiej moreny środkowej, lub 8200 lat p.n.e. dla jednej z wyraźnie zaznaczonych moren fińskich – wskazują, że ostateczne stopnienie lodowca na tej szerokości geograficznej nastąpiło około 8000 lat p.n.e.

dalej

Rytmy i ruchy orogeniczne cz. II

Obecny system górski na Ziemi został uformowany w okresie przesuwania się lądów w czasie alpejskiego wypiętrzenia orogenicznego, co miało miejsce w mio- cenie, około połowy okresu trzeciorzędu (patrz s. 57 i rys. 45). Końcowa część rys. 44 przedstawiona jest na rys. 45: czas umieszczony jest tu na osi rzędnych, dla lepszego zobrazowania kształtowania się pokładów geologicznych skorupy ziemskiej, czyli począwszy od nieznane_skaty prekambryjskie najstarszych. Na rysunku tym można było przedstawić dokładniej różne szczegóły, zaś dodatkowy wykres obrazuje w przybliżeniu wahania temperatury. Z porównania obu wykresów wynika, że ziemskim wypię- trzeniom towarzyszyły okresy nienormalnie zimnego klimatu. Przyczyny tych wahań temperatury zostaną omówione łącznie z zagadnieniem wahań klimatycznych w epoce plejstocenu (rys. 46).

dalej

Homo sapiens (Chelrńs Combę)

Wśród wielu szczątków neolitycznych, szkielety wykopane w skalnym schronieniu i grobie w Chelm’s Combę koło Wells w Somerset, należą do nielicznych, które nie były pochowane w podłużnych kurhanach. Szczątki te (rys. 26) obejmują czaszki oraz kości długie wraz z typowymi dla wczesnego neolitu wyrobami garncarskimi. Przeciętna objętość trzech czaszek wynosi 1533 cm3, czyli tyle samo, co u 25 czaszek neolitycznych, wymierzonych przez dra G. M. Moranta Są one dolichocefaliczne i niewiele różnią się od czaszek długogłowych ludzi z Aveline’s Hole. Żuchwy nie niu. Pomimo tej możliwości omyłek, małe wartości kryteriów dla bardziej zamierzchłych czasów i dla wcześniejszych form ludzkich będą dokładniejsze niż duże liczby, dotyczące materiałów i innych ‚kryteriów w czasach nowszych oraz bardziej współczesnych ludzi. Wspominaliśmy już o tym na s. 52, a w rozdziale V wyjaśnimy, że najmniejszej dokładności wymaga się, gdy liczba jest duża: dzięki temu możliwe jest graficzne ujęcie tego zagadnienia.

dalej

Fazy zlodowacenia plejstocenu – rozważania astronomiczne

Brak jest dowodów na to, że wewnętrzna temperatura Ziemi podlegała wahaniom w miarę stygnięcia. Dlatego też przyczyn fluktuacji w klimacie ziemskim należy doszukiwać się raczej w przypuszczalnych zmianach nasilenia promieniowania słonecznego. Istnieją trzy zjawiska astronomiczne, które łącznie mogą stanowić pewne wyjaśnienie zmian klimatycznych, zaob- serwowanych na podstawie badań geologicznych. Są to: 1) tor, czyli orbita Ziemi dookoła Słońca, 2) nachylenie osi ziemskiej w stosunku do płaszczyzny orbity i 3) zmiany w nachyleniu csi ziemskiej. Te trzy zjawiska są znane jako perturbacje i można ustalić liczbowe ich wartości w każdym danym momencie.

dalej

Australopithecus

Ponieważ nie jest pewne, czy australopiteki wytwarzały narzędzia z kamienia, nie możemy im przypisać tego rzemiosła. Tak więc za jedyne ich „zajęcie” można uważać łowiectwo. Pithecanthropus erectus osiągnął liczbę 2 zajęć: łowiectwo i wyrób narzędzi z krzemienia.

dalej

Materiały z późnej epoki żelaza cz. II

Następnie trzeba podjąć decyzję, jak traktować takie specjalności, jak cieśla, stolarz i tokarz, albo czy do zajęcia rolnika wliczać pracę oracza, a tkactwo i przędzalnictwo oraz młynarstwo i piekarnictwo uważać odpowiednio za jedno wspólne czy też dwa odrębne zajęcia. Niewątpliwie w okresach wcześniejszych człowiek pracujący przy obróbce drewna był zarazem cieślą, stolarzem i tokarzem, wytwórca odzieży prządł i tkał, a młynarz zaopatrywał gospodynie w chleb. Liczba rzemiosł będzie więc początkowo mniejsza, aż do momentu, gdy stopień specjalizacji usprawiedliwi ich zróżnicowanie, co jednak nie miało miejsca w czasach przedhistorycznych. Dopiero w czasach historycznych wytwórca szkła wykonywał inne funkcje od szklarza, kamieniarz od murarza, młynarz od piekarza, stolarz od meblarza itd.

dalej

Porównanie danych kulturowych – kontynuacja

Z omówienia możliwych do uchwycenia kryteriów kultury wynika, że wartości liczbowe można uzyskać tylko dla bardzo wąskiego aspektu kultury człowieka – aspektu materialnego, czyli takiego, który dotyczy wiedzy człowieka o materiałach istniejących na Ziemi i siłach przyrody we Wszechświecie, oraz jego umiejętności panowania nad nimi. Zdając sobie w pełni sprawę z ograniczonych możliwości w tym względzie, przyjęliśmy aspekt materialny jako pewną wskazówkę rozwoju kulturowego człowieka. Rozpatrywane były cztery kryteria kulturowe: liczba materiałów używanych przez człowieka, liczba różnych zająć wykonywanych przez człowieka, szybkość, z jaką człowiek może sią poruszać używając środków mechanicznych i „test stopniowania”, czyli kulturowa gradacja przedmiotów wytwarzanych przez człowieka.

dalej

Zajęcia z epoki neolitu

Człowiek neandertalski niewątpliwie trudnił się wyrobem odzieży ze skór, poza wykonywaniem 4 zajęć, przypisanych człowiekowi pekińskiemu. Zbieranie pirytów i krzemienia trudno jest nazwać „zajęciem’’, a zgodnie z naszą definicją „gotowanie” nie wchodzi w rachubę, aczkolwiek wiele jest dowodów, że człowiek neandertalski żywił się gotowaną strawą. Tak więc do zajęć Homo neanderthalensis możemy zaliczyć 5 następujących: łowiectwo, obróbka krzemienia, kości i drewna oraz wyrabianie odzieży ze skór.

dalej

Datowanie warstw geologicznych

Struktura złóż geologicznych może wskazywać, że zmieniały się one z czasem albo rytmicznie i okresowo, albo stale, nieregularnie. Sezonowe pokłady w dnach jezior, wypełniających się zimą, a wysychających w lecie, mogą stanowić przykład dla pierwszego rodzaju, podczas gdy złoża w jaskiniach, gromadzące się stopniowo – dla drugiej. Stratygrafia pokładów różni się więc w tych dwóch przypadkach, w związku z czym stosuje się odmienne metody ich datowania. Większość pokładów to mieszanina tych dwóch typów, to znaczy, że następstwo osadów nie jest ani periodyczne, ani ciągłe, lecz – podobnie jak w przypadku otoczaków z północy lub terasów żwirowych wzdłuż koryt rzecznych – składa się z szeregu warstw o różnej grubości i odmiennych właściwościach. Ich charakter i kolejność nawarstwiania się w danym miejscu stanowią cenną wskazówkę przy ich datowaniu.

dalej